Tilfinning vonar.

Hæ allir saman;)...Held það sé komin tími á nýtt blogg:)

Það sem hefur drifið á mína daga er að lokaprófin eru núna og óðum styttist í blessaða sumarið:). Fótboltinn á fullu og svo fjarþjálfunin líka, er komin úr 24,6 fituprósent niður í 21,2%:) og markmiðið næsta er að vera í 18% eftir næstu 5 vikur:) Vona að það gangi:)


Hafið þið aldrei fengið þessa tilfinningu sem nagar ykkur svo að innan og eruð bara með stórann hnút í maganum?
Ég hef fengið hana og fæ hana oft núna upp á síðkastið.
Hvort sem þessi tilfinning tengist; erfiðleikum innan fjölskyldu, vinum, ástinni þá er hún alltaf jafn óþægileg. Allavega finnst mér það. Ef eitthvað skiptir ykkur máli en allt er eitthvað í veseni, og þessi tilfinning...mér finnst hún með þeim verstu tilfinningum.
En auðvitað eru fleiri tilfinningar sem geta verið miklu verri, en það er bara svo misjafnt eftir hverjum og einum.


Vonin er eitthvað sem spilar svo inn í þetta og hún spilar inn í nánast allt. Að lifa í von getur verið gott í sumum tilfellum en samt ekki öllum.
T.d. með að ef þig langar í eitthvað, í einhvern en veist þú ert ekkert að fara að fá það...og þú lifir í vonina endalaust, það fer bara illa með mann tilfinningalega séð og andlega séð.

Tilfinningar eins og reiði, sorg, leiði spila öll inn í þetta. En jafnvel hamingjan og gleðin geta það stundum, því að lifa í von gefur þér bros á vör og þú vonar og vonar...en á endanum er hún brotin niður og eftir stendur maður einn og jafnvel í sorg.
Svo kemur hún kannski upp aftur og maður fer aftur í það að vona og vona og svo er hún aftur brotin niður...þannig getur þetta haldið áfram. Sem er engann vegin gott fyrir mann...maður á ekki að vonast of mikið um suma hluti, því maður veit nefnilega aldrei hvernig hlutir fara...sumir enda vel en aðrir illa.
Einhvernveginn verður maður að halda sig á mottunni ef svo má segja, ekki vera of hátt uppi í skýjunum...haltu þig niðri á jörðinni, í öllum þessum væntingum.

Því að vona og bíða er bara tilgangslaust, að mínu mati í þessu samhengi það er að segja.
Það hafa eflaust allir gert þetta, beðið og vonað, ég viðurkenni að ég hef gert það, en geri ég það enn? Stundum, stundum ekki?
Við getum ekki alltaf fengið það sem við viljum, þótt það væri bara gott að geta fengið það sem við viljum...en hvert myndi það enda? Hvað ef einhver vildi það sama, þá sömu/þann sama, hvað myndi þá gerast?

Þegar ég hugsa út í svona hluti; vonina, að langa í hitt og þetta, að fá ekki hitt og þetta...þá verð ég oftast leið og þá kemur þessi tilfinning upp, hata hana algjörlega.
En að eyða stundum sínum í von sem er tilgangslaus, maður getur nýtt tímann miklu betur í eitthvað allt annað.
Þú gætir verið að fara í bíó með vinum, hangið heima með fjölskyldunni og svo margt fleira... en samt endar maður stundum í þessu, að hugsa um vonina, að langa í eitthvað, að fá hlutum ekki breytt þótt maður vildi.

Auðvitað er gott að hugsa um hlutina einstaka sinnum, en maður á ekki að eyða tíma sínum of mikið í það, ekki eyða of löngum tíma.
Maður gleymir sér svo oft og einhvernveginn týnist í öllu þessu,leytar að von, finnur hana, glatar henni leytar og svo heldur þetta svona áfram..., en á meðan þá veit maður ekki hvað maður á þegar.


Von:

Von er góð,
von er móðan ein.

Sérð það sem þú villt,
eitthvað millt.


Von er slæm,
ekki það næm.

Sérð það sem þú ei villt sjá,
eitthvað sem á botninum er lágt.

Dýrðin hverfur,
og hryggðin ei sefur,
því hún vekur.

Von er á burt,
og sorg eftir er.

Vonin ávallt lifir.


Kveð að sinni, eigið góða daga;*

Hjarta sorgar.

Hæhæ. Ætla ekki að segja mikið núna, bara setja eitt ljóð hér inná.

 

Hjarta sorgar.

               

 

Hjartað mitt brast,
og mér varð svo kalt.

 

Þessi setning,
hélt ég að væri blekking.

 

En hún braut mig niður
og mitt hjarta nú miðar ei upp,
heldur niður.

 

Hlátur gleði var horfin mér frá,
og hlátur sorgar lét sig þá sjá.

 

Ástin var ei lengur sem sinueldur,
því hann fjarað út hefur.

 

Þá kom upp sorg ástar.

 

Tárin renna, sem rigning himins.
Reiðin kemur sem eldings heimsins.
Sorgin öskrar eins og hjálp vonar.

Gleðin breyttist í bros djöflans.
Hamingjan varð sem stríð.
Brosið hvarf líkt og ástin.

 

Hjartað varð brotið gler.



Vona að þið hafið átt góða helgi;*

Að vilja, að langa.

  Hæhæ allir. Ég hef ekki mikið að segja núna þessa dagana. En páskarnir voru fínir:), en seinustu dagar hafa verið frekar down hjá mér undanfarið:/...Þannig ég ákvað bara að búa til ljóð. Og hér er það.

Að vilja, að langa.

 

Mér langar að snúa tímanum við,

og sigla fram á betri mið.

 

Langar að öskra, gráta, tala

en get ekki,

orðin föst sem steininn þungi.

 

Mér langar að opna mig,

loka gatinu sem í hjartað kom,

holunni sem aldrei fór.

Það stækkar sem barnið,

og get ei lokað því.

 

Mig langar að segja svo margt

sem er bæði hvítt og svart.

Ég tala en ekkert kemur,

orðið sefur.
Orðin þau öll liggja kyrr,

inni í mér

og ég sé:

Það sem ég vil ei sjá

 

 

Mér langar í margt og mikið,

stórt og smátt,

bleikt sem blátt.

 

Mér langar í von sálarinnar,

traust makans,

ást ástarinnar,

gleði hamingjunnar.

 

Ég vil það sem ég þrái.
Mér langar í það sem ég þrái.




Segji þetta gott í bili;*

Söknuður.

Góðan daginn allir. Bara ný vika í vændum og það styttist óðum í páska:). Vá hvað ég hlakka til páska:) Margt sem ég er að fara gera þá:).

En já eins og stendur á fyrirsögninni: Söknuður.

Hafið þið aldrei saknað einhvern svo mikið að þið hafið grátið?
Ég hef alveg gert það og viðurkenni það alveg. Ég sakna marga. Fólk sem býr annarsstaðar eða eru bara ekki hér á jörðinni hjá mér.
Að sakna finnst mér sjálfri ekkert svo gott, ekki góð tilfinning. Að vilja hitta manneskjuna sem maður getur ekki, að vilja hitta manneskjuna sem maður getur ekki hitt fyrr en eftir ákveðinn tíma...þessi tilfinning sem kemur, sumir bresta í grát, aðrir verða leiðir, aðrir ná að halda sér svona norma.(án þess að sýna einhver viðbrögð á sér). Bara mismunandi hvernig fólk getur tekið hlutum.

Ég sakna t.d. pabba míns og litlu systur sem ég hef ekki hitt í mjög langann tíma, en það er bara svo erfitt að hitta þau því þau búa hinum megin á landinu.
Ég sakna vinar míns, ömmu minnar, hinnar ömmu minnar og afa sem eru dáin.
Ég sakna vina minna sem ég á.
Ég sakna þegar ég var lítil og allt var í paradís, engar áhyggjur sem maður þurfti að hafa, ekkert sem maður þurfti að hugsa um. Aðeins að leika sér allann daginn og ekkert annað:)

Hvers saknar þú?
Saknaru hennar/hans?
Saknaru bílsins?
Saknaru fjölskyldunnar?
Saknaru ástina?

Það getur verið svo margt sem maður saknar, sumt misjafnlega mikið en annað.
Að sakna getur verið persónutengt, tilfinningalega tengt.
Sumt fólk tekur misjafnlega á hlutnum þegar t.d. kemur að því að sakna einhvers.

Söknuður er kannski ekki besta tilfinningin, en samt leynist eitthvað gott í henni. Maður kannski minnist þær góðar stundir sem maður átti með manneskjunni en vill þá kannski ólmum hitta hana strax aftur.
Þannig kannski er söknuður ekki allur slæmur ef svo má segja. Maður hugsar ekki um vondar stundir ef þær hafa komið upp á, heldur þær góðu og þær bestu.
Allavega gerist það oftast hjá mér þegar ég hugsa um manneskjuna/manneskjurnar sem ég sakna. Allar góðu minningarnar koma upp sama hvort það var stutt eða langt síðan síðast.

Allir sakna alltaf einhvers alltaf.



 

Því?

 

Því fórstu,

því komst þú ekki aftur?

 

Vinur varstu,

mannstu?

 

Einn daginn varstu hér,

hér hjá mér.

 

Annan daginn hvarfst þú.

Ég leytaði af þér,

dag og nótt.

En fann þig ei.

 

Tár mín urðu sem rigning,

hamingjan varð sem svartasta myrkur.

Brosið varð fölnað blóm.

 

Því farinn þú varst.

 

Ég leit upp að himnum

og tár runnu,

því farinn þú varst.

 

En afhverju þú?

Afhverju ekki ég?

 

Við hittumst þá uppi,

þar sem ljósið skín.

 

Ég sakna þín.

 

En segi þetta gott í bili og ætla nú að reyna að halda áfram í blessuðum lærdómnum;).

Ást við fyrst sín.

Hæhæ allir;)...Jæja ég ákvað að gera mér hér nýja síðu:) Og ég ætla mér að reyna að vera dugleg að blogga og skrifa um allt mögulegt;)

Annars núna langar mig að tala um ást. Kannski smá væmið en samt ekki:P.

Trúiru á ást við fyrstu sýn? Margir eru spurðir að þessu en það eru misjöfn svör. Ég samt sem áður er í hópnum sem trúir á ást við fyrst sýn. Hef ég orðið ástfangin? Hafa ekki allir verið það, allavega, einhverntímann er allt fyrst;)
Mér finnst ástin geta verið svo lúmsk stundum en samt svo áberandi á sama tíma. Sumir kannski vita ekki alveg fyrst hvort þeir séu ástfangnir eða bara smá hrifnir, en maður finnur það út á endanum;)

Hvað er samt átt við með ást við fyrst sýn? Það fyrsta sem við sjáum við manneskjuna eða þegar við sjáum hana í fyrsta skipti? Ég held að það sé sitt að hvoru. Hvernig manneskja er við mann, persónuleiki og þegar maður hittir hana og sér.
Það sem ég tek mest eftir, það er persónuleiki, augu, bros og svoleiðis. En þú?

Sum ást endist samt lengur en hjá öðrum. Það er getur bara verið svo misjafnt. Maður vill að hún endist alla sína tíð en stundum þarf maður að bíta í það súra ef svo má orða það.
Ég hef alveg bitið í það súra og viðurkenni það alveg og ábyggilega fleiri býst ég við. En lífið heldur áfram, samt er það misjafnt hve fljótt fólk er að ná sér. Hjá sumum tekur það stuttann tíma en hjá öðrum getur það tekið mjög langann tíma. Sumir fara verr út úr ástinni en aðrir.

Ástin er blind segja sumir. En hún er samt svo óútreyknanleg, maður veit aldrei hvað getur gerst. Hún er eins og völundarhús. Getur verið erfið, getur verið létt. Misjafnt.
Sá sem við föllum fyrir, tilfinningin, hún er svo skrítin að maður á erfitt með að útskýra hana. Það er eins og það sé hnútur inni í manni, aðrir kannski segja að eins og maður sé með fiðrildi í maganum. En svo kemur líka eins og einhversskonar sviði. Tilfinningin er ómetanleg að mínu mati, munum aldrei gleyma henni. Síðan þegar hjartað slær örar, það kemur fyrir ábyggilega.
Orðið: Ég elska þig: er samt svo stórt orð. Þarf maður alltaf að vera að segja það? Sumir segja nei aðrir já. Mér finnst nauðsynlegt að segja það, en ekki kannski eins og biluð plata. Maður getur sýnt þetta, sýnt ástina á svo marga vegu, á misjafna vegu. Maður getur gefið ástinni sinni blóm, kúrt með henni upp í rúmi, horft á hana (þegar hún sefur), skrifað ljóð til hennar, boðið henni út að borða, gefið henni morgunmat í rúmið, haldið utan um hana. Og svo margt fleira. Það þarf ekki alltaf að vera einhver rándýr gjöf og svoleiðis, stundum nægjir bara að svona sýna hana ef svo má segja.
Ástin getur komið út í mismunandi myndum, og myndast á ýmislegum vegum.

Ástin getur verið raunveruleg og maður er hamingjusamur. En hún getur líka verið draumur. Maður er ástfangin en fær ekki þá manneskju sem maður vill, þá lifir maður bara í draumi eða í blekkingu? Maður vonar en stundum er það ekki nóg. Stundum verður maður að taka á skarið og prófa sig áfram og sjá hvað gerist. Stundum endar allt vel og stundumm ekki. Þannig er lífið. Maður fær ekki allt sem maður vill.

Aldrei gleymir maður sinni fyrstu ást. Hún er ómetanleg eins og tilfinningin í fyrsta skipti.

 

Þú og ég.

 

 

Þegar þú blómstrar
þá opnast ég.

 

Síðan tökumst við á loft,
upp á við.

 

Við fljúgum
hlið við hlið
eins og fuglinn.

 

Lendum
og ég sendi þér fingurkoss.

 

Þú horfir á mig og ég á þig.
Allt hverfur,
og ein stend ég.

 

Hjartað mitt brestur
og að molum verður.

 

Púslaði því saman,hjartanu.
Hélt áfram án þín.

 

En minningin lifir
Já, í mínu hjarta lifir.

 

Gleymi þér aldrei.

 Segji þetta gott í bili;)